เหตุผลที่เราต้องเว้นระยะ เพื่อให้รักยืนยาว

สาว ๆ หลายคนเชื่อว่าความรักที่หวานชื่นรื่นรมย์ราวน้ำหวานยี่ห้อดัง จะต้องมีที่มาจากความชิดใกล้คลอเคลียหรือใช้เวลาร่วมกันแทบจะตลอดเวลา

แต่ใครจะรู้ว่าความรัก ความสัมพันธ์ที่มั่นคงนั้น “พื้นที่” ตรงกลางที่เว้นว่างให้เราคิดถึงกันนั้นเป็นทั้งเสน่ห์ และความลึกลับที่จะทำให้ความรักยืนยาวอย่างที่เราคาดไม่ถึง

สา รภาพมาซะดี ๆ ว่าเวลาที่เราตัวติดกับคนที่เรารักแบบแทบจะสิงร่างกลืนกินกันและกัน เมื่อเดินทางไปถึงจุดหนึ่งเราล้วนเคยประสบปัญหา “ไม่รู้จะคุยอะไรกัน”

ถ้าสาว ๆ เคยเป็นหนึ่งในผู้ประสบภัยนี้ “พื้นที่ว่าง” คือสิ่งที่จะช่วยแก้ไขปัญหาให้เราได้ เพราะการที่เราดู รู้ เห็น ได้ยิน ได้ฟัง อะไรเหมือน ๆ

กันไปหมดจากการที่ตัวติดกันตลอดเวลามันทำให้เราไม่เหลืออะไรให้เล่าสู่กันฟัง หรือถามไถ่ความคิดเห็นอะไรกันอีกต่อไป การห่างกันบ้างเพื่อไม่ให้มีเรื่องเล่า บทสนทนาให้สามารถสานต่อความสัมพันธ์จึงเป็นเรื่องจำเป็น

เมื่อมีพื้นที่และความสุขของตัวเองก็แบ่งปันให้อีกคนได้

“ฉันขาดเขาไม่ได้หรอ ก ถ้าขาดเขาไปฉันจะมีความสุขได้ยังไงล่ะ” ประโยคนี้มองผิวเผินคล้ายว่าเราช่างรักแฟนของเราแบบหมดชีวิตหมดหัวใจแต่ในทางกลับกันวิธีคิดแบบนี้ก็อาจสร้างความเจ็บปวดใจในระยะยาวให้เราได้นะคะสาวๆ

รักกัน มาก มีความสุขเพราะอีกคนจะเจ็บปวดได้ยังไงล่ะ? จินตนาการดูสิว่าถ้าวันหนึ่งไม่มีเขา หรือเป็นวันที่เขาอยากไปมีความสุขในแบบของตัวเองบ้าง

เราจะพังทลายไร้รอยยิ้มเลยหรือเปล่า? ถ้าเป็นแบบนั้นก็แปลว่าเราจะยิ่งกอดรัดเขาให้อยู่กับเราใกล้ขึ้น นานขึ้น ซึ่งความสัมพันธ์แบบนี้มีแต่จะสร้างความอึดอัดและต้องจบลงในที่สุด

การมีพื้นที่จึงห มายถึงการที่เราสามารถไปหาชีวิตที่มีความสุขในแบบของตัวเองบ้าง และเขาก็มีเวลาไปมีความสุขในแบบตัวเอง

เมื่อนั้นคนที่มีความสุขพร้อมทั้งสองคน มาเจอ กัน จะไม่มีใครรั้งให้ใครต้องอึดอัดอีก ที่สำคัญผญ.ที่ดูมีแพสชั่นและความสุขเป็นของตัวเองดูมีเสน่ห์มาก ๆ เลยล่ะ

เพราะเว้นห่างจึงคิดถึง

ความคิดถึงเป็นความรู้สึกที่มหัศจรรย์นะคะว่าไหม? เวลาเราคิดถึงใครเรามักจะโหยหาความทรงจำดี ๆ นึกถึงอ้อมกอดอุ่น ๆ จำบทสนทนาแสนสำคัญระหว่างเรากับเขาขึ้น มา ความคิดถึงจึงเป็นเหมือนยาหอมแห่งความสัมพันธ์ที่ช่วยให้เราอยากอยู่ใกล้กัน อยากทำสิ่งดี ๆ ให้แก่กัน

แต่ความคิดถึงก็มีฟังก์ชันเฉพาะของมัน คือถ้าเราอยู่ใกล้กันเกินไปความคิดถึงอาจไม่ทำงาน ในความสัมพันธ์ ระยะห่างและพื้นที่จึงเป็นสิ่งสำคัญที่ทำให้เราคิดถึงกันและกัน นึกถึงเรื่องราวดี ๆ โหยหาอีกฝั่งจนเป็นยาวิเศษแห่งความสัมพันธ์

ความลึกลับเป็นเสน่ห์ชวนค้นหา

แม้เราจะรู้สึกว่าทำไปเพราะความหวังดีก็ตาม การตามติดเป็นเงาตามตัวทั้งทางร่างกาย ทางบทสนทนา มันชวนให้อีกฝั่งรู้สึกว่าเราเป็นของตๅย นอ กจากความอึดอัด เขาจะรู้สึกว่าไม่ว่าเขาจะไปไหนทำอะไรเราก็จะยังคงตามรอคอยเขาอยู่ดี

ดังนั้นระยะห่างของการคอยควบคุมบงการ จะทำให้เขาไม่เห็นเราเป็นของตๅย เราอาจเว้นช่วงไปให้เขาคิดถึงหรือสงสัยบ้างว่า เอ๊ะ เราหายไปไหนนะ

หรือต่อให้เขาไม่ถามเราก็ไม่เป็นไร ยังไงการได้ปล่อยให้ทั้งสองฝั่งมีระยะหายใจของตัวเองก็ช่วยให้ความสัมพันธ์เป็นไปอย่างให้เกียรติและเคารพกัน มากขึ้น

พื้นที่ทำให้เรามีตัวตน

ความรักและความสัมพันธ์ไม่ต่างจากศิลปะสุดประณีต มันไม่ได้มีแค่รัก ๆ ๆ แล้วห มายความว่าทุกอย่างจะราบรื่นอย่างนิทานเจ้าหญิงเจ้าชายที่เราเคยอ่า นตอนยังเด็ก แต่มันคือ การผสมผสานกันระหว่างการรักคนอื่นและรักตัวเองอย่างสมดุล

“จงอยู่กับคนที่ทำให้เรารักตัวเอง” ประโยคนี้จึงไม่ได้เกินจริงแต่อย่างใดถ้าเรามีใครสักคนที่รักมากแต่การคบกับเขาทำให้เราต้องทิ้งความเป็นตัวเองต้องฝืนต้องเหนื่อยต้องละทิ้งพื้นที่ส่วนตัวไปความรักแบบนั้นอาจไม่สามารถหยั่งรากอย่างยั่งยืนได้

อย่าลืมสิคะว่าตอนตกหลุมรักกันและกันครั้งแรก เราก็รักกันที่ตัวตนของอีกฝ่าย การรักกันจึงไม่ควรทำให้ใครต้องเสียตัวตนไป

พื้นที่และระยะห่างจึงไม่ต่างจากผืนดินที่ทำให้ตัวตนของเราฝังรากและงอ กงาม ความรักที่ทำให้ตัวตนของเรางอ กงามและเบ่งบานนั้นแหละที่จะทำให้ทั้งเราและเขามีความสุข

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.