อย่ากลับมาในวันที่ อะไรก็สายเกินไป

ชีวิตคนเหมือนเส้นทางเดินเส้นหนึ่ง อาจเป็นเส้นตรง…และหักเลี้ยวในบางช่วง

อาจมีสะพานสูงหรือแม้แต่ทางลาดเอียง ขรุขระ…ราบเรียบ หลายรูปแบบ

และเมื่อคนสองคน มีความสัมพันธ์ต่อกันก็เกิดเป็นจุดตัดขึ้น…

ตอนที่เธอไป…ฉันบอกกับเธอว่า ฉันจะยืนรอเธออยู่ที่จุดตัดนั้นต่อไป…

เผื่อว่าวันใดวันหนึ่งข้างหน้าเธอคิดเปลี่ยนใจจะกลับมา..

..แต่รอนานเข้า…มันเหงา…มันเ บื่ อฉันก็เลยมองหาทางเพื่อเดินไปต่อ

เพราะจากความจริงที่เห็นและที่เป็นที่ผ่าน มา…เธอไม่เคยเห็นฉันสำคัญเลย

ฉันเพียงรู้สึกว่าวันนี้เป็นวันที่ฉันต้องก้าวเดินต่อไป

แทนที่จะหยุดอยู่กับที่จมปลักรอใคร…ที่ไม่มีทีท่าจะกลับมา

เธอกลับมาวันนี้…มาเจอฉันกำลังจะไป…กับเขา

อย่าโ ท ษเขาและฉันอย่าเข้าใจผิดว่าเป็นเพราะเขา…

คนนั้นเขา…คนที่ฉันกำลังจะเดินไปด้วย

เพราะเขา…เป็นคนที่รักและดีกับฉันเหลือเกิน

ไม่เหมือนที่ฉันเคยรักเธอเข้าเดียว…เข้าใจใช่ไหม

การที่เธอสวนทางกลับเข้ามาที่จุดที่ฉันเคยยืน

ในขณะที่ฉันกำลังจะออกไปคิดไป…ก็ปวดใจนะ

ว่าทำไมเธอไม่กลับมา…ในวันที่ฉันยังยืนอยู่ตรงนั้น

แต่ตอนนี้ไม่ว่าจะอะไรก็สายเกินไป

ที่จะมีคำว่า “เรา” เหมือนเก่า…เหมือนเดิม

ฉะนั้นอย่าว่ากันนะถ้าฉันจะไป…จากตรงที่เธอกำลังจะกลับไปหา

เพราะความจริงก็คือ…ในชีวิตจริง ไม่มีใครจมอยู่กับการรอคอยได้

…ตลอดกาลและฉัน…ก็หนีความจริงนั้นไม่พ้น…เหมือนกัน

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องห ม าย *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.