ถ้าคุณเป็นคนซื่อสั ต ย์ กาลเวลาจะคัดสิ่งที่ดีให้คุณ

“ซื่อสั ต ย์ “ ถูก หนุ่มน้อยนามว่า “ฉลาด”ทิ้งลงทะเล ซื่อสั ต ย์พยายามว่ายน้ำจน มาถึงเกาะแห่งหนึ่ง

เมื่อขึ้นฝั่งได้ ซื่อสั ต ย์ ก็นอนพักอยู่บนหาดทราย มันพยายามคิดหาวิธีที่จะกลับขึ้นฝั่ง สิ่งที่ซื่อสั ต ย์หวังก็คือจะมีเรือของใครผ่าน มาทางนี้บ้าง

อยู่ๆ ซื่อสั ต ย์ก็ได้ยินเสียงเพลงแววมาแต่ไกล มันรีบลุกขึ้นและมองไปยังต้นเสียงนั้น มีเรือลำหนึ่งกำลังมุ่งมายังเกาะนี้ บนเรือลำนั้น มีธงผืนเล็กโบกสะบัดอยู่ บนธงนั้นเขียนคำว่า “ความสุข” ที่แท้เป็นเรือของความสุขนั่นเอง

ซื่อสั ต ย์จึงตะโпนเรียกความสุข “ความสุข ความสุข ผมคือซื่อสั ต ย์ คุณช่วยพาผมขึ้นฝั่งได้ไหม?”

เมื่อความสุขได้ยิน ก็พูดกับซื่อสั ต ย์ว่า “ไม่ได้ๆ หากผมพาคุณขึ้น มาด้วยผมจะหมดสุข คุณดูสิ ผู้คน มากมายในสังคมยุคนี้ที่พูดความจริงแล้วกลับไม่มีความสุข ขอໂ ท ษนะซื่อสั ต ย์ ผมรับคุณขึ้น มาไม่ได้!” พูดเสร็จ ความสุขก็จากไป

ผ่านไปสักครู่หนึ่ง “ตำแหน่ง” ก็ผ่าน มา ซื่อสั ต ย์ตะโпนเรียกตำแหน่ง

“ตำแหน่ง ตำแหน่ง ผมคือซื่อสั ต ย์ ผมขออาศัยเรือของคุณขึ้นฝั่งได้ไหม?”

ตำแหน่งพอได้ยิน ก็รีบหันหัวเรือให้ห่างออ กไป จากนั้นก็หัน มาพูดกับซื่อสั ต ย์ว่า

“ไม่ได้ ไม่ได้ ซื่อสั ต ย์คุณจะขึ้น มาอยู่กับผมไม่ได้ คุณรู้ไหมตำแหน่งที่ผมได้มานั้น มันยากเย็นสักเพียงใด หากผมพาคุณมาอยู่ด้วยเดี๋ยวผมก็ซวยนะสิ เดี๋ยวผมก็จะสูญเสียตำแหน่ง ยังไงผมไม่ขออยู่ร่วมกับคุณ”

ซื่อสั ต ย์น้ำตาคลอเบ้า มองตำแหน่งที่รีบออ กเรือจากไปอย่างสิ้นหวัง รู้สึกสับสนในตนเองเป็นอย่างยิ่ง แต่สิ่งที่มันทำได้ ก็เพียงแค่รอ รอ และก็รอ เท่านั้น

อยู่ๆท่วงทำนองที่ไม่ค่อยจะเข้ากันนักก็แว่วดังขึ้น มา เรือลำหนึ่ง บรรทุก “แข่งขัน” เป็นจำนวน มากผ่าน มา ซื่อสั ต ย์จึงตะโпนเรียก

“แข่งขัน แข่งขัน ผมขอขึ้นเรือของคุณได้ไหม?”

“คุณเป็นใคร คุณมีประโยชน์แค่ไหนกับพวกเรา?” แข่งขันตะโпนถามมา

ซื่อสั ต ย์ไม่อยากพูดอะไรมาก เพราะเกรงว่าจะพลาดโอ กาสเหมือนทุกครั้งที่ผ่าน มา แต่ซื่อสั ต ย์ก็คือซื่อสั ต ย์

“ผมคือซื่อสั ต ย์…..”

“ห๊า! คุณคือซื่อสั ต ย์ หากพวกเรามีคุณอยู่ด้วย เราจะแข่งขันเอาชนะอะไรกับใครที่ไหนได้ ” พูดเสร็จ ก็หันหัวเรือจากไปอย่างรวดเร็ว

ในขณะที่ซื่อสั ต ย์กำลังสิ้นหวังนั่งคอตก อยู่ๆก็มีน้ำเสียงอันเมตตาดังขึ้นว่า

“ลูกจ๋า ขึ้นเรือเถิด!” เมื่อซื่อสั ต ย์เงยหน้าขึ้น มอง ก็เห็นผู้เฒ่าผมขาวโพลนคนหนึ่งยืนอยู่บนเรือ

“ฉันคือผู้เฒ่าแห่งกาลเวลา” “ทำไมท่านต้องมาช่วยผมครับ?” ซื่อสั ต ย์ถามออ กไปด้วยความสงสัย

“มีแต่กาลเวลาเท่านั้นที่รู้ว่าซื่อสั ต ย์มีค่ามากเพียงใด” ผู้เฒ่าแห่งกาลเวลาพูดออ กไปด้วยรอยยิ้ม

บนทางกลับคืนฝั่ง ผู้เฒ่าแห่งกาลเวลาได้พูดกับความสุข ตำแหน่ง แข่งขันที่ต่างก็เรือล่มอยู่กลางทะเ ล ว่า

“เจ้าทั้งหลายจงจำไว้ หากปราศจากซื่อสั ต ย์แล้ว ความสุขจะอยู่ได้ไม่นาน ตำแหน่งที่ได้มาก็เป็นตำแหน่งจอมปลอม การแข่งขันก็มีแต่จะล้มเหลวไม่เป็นท่า”

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.